A good leader looks beyond the end of their (or even a dog's) nose...

10 aug, 2026

[English summary below]

“Soms werken we bijvoorbeeld met honden die getraind zijn in het herkennen van geuren in een afgebrand gebouw. Er is een bepaalde geur die de hond kan oppikken en die kan aangeven dat ergens een brandhaard is; oftewel een plek waar het vuur is ontstaan. De hond kan ons dus helpen bewijzen wanneer een pand frauduleus is afgebrand. Eens was ik met een dame mee op pad in Amerika, die haar hond voor zulke onderzoeksdoeleinden getraind had.

De hond was aan het rondsnuffelen in het puin. Op een bepaald moment stopte het dier met snuffelen. De trainster maakte een seintje en de hond stapte achteruit, voordat deze een zittende houding aannam. Aan de zijlijn naast mij stonden een aantal andere brigadiers en trainers ongegeneerd te lachen. Ze riepen dingen zoals. ‘Deze hond bakt er niks van!', 'Hij hoort niet zo naar achteren te stappen...', "Slecht afgetraind, hoor!’ Et cetera. Oordelen werden overduidelijk geveld. Maar er leek niemand te zijn die zich eerst afvroeg: waarom doet haar speurhond dat eigenlijk?”

Aldus, Simon Prins.

Onlangs had ik een erg fijn gesprek met Simon. Ik heb hem zo’n tien jaar geleden leren kennen toen hij ergens een presentatie gaf over zijn werk als honden- èn mensentrainer bij de Politie. Mijn vader was ook politieagent en ik had zelf altijd al interesse in dieren. Dus ik weet nog goed dat ik de stoute schoenen direct aantrok en Simon toen vroeg of ik eens mee mocht om te kijken. En: uiteraard! Destijds was ik van harte welkom op de militaire kazerne in Soesterberg, om camerahonden in actie te zien.

Ik kan mij dat nog goed herinneren: ik was super verheugd. Hoe passievol en secuur de honden te werk gingen - en hoe Simon en ‘zijn’ honden zó goed op elkaar afgestemd waren? Dat vergeet ik nooit meer! Inmiddels zijn we een decennium verder. En is er op carrière- èn persoonlijk vlak, zowel bij mijzelf als bij Simon, veel veranderd. We zijn allebei gegroeid. En beiden nog steeds geïnteresseerd in het gedrag van dieren, inclusief mensen. Dus kletsten we onlangs wat bij. Onder meer ook over hoe mensen, helaas, nog steeds zó vaak oordelen en pesten zonder nieuwsgierig te zijn naar context.

Simon ging als volgt verder:

“Lang verhaal kort: ik was dus de enige die naar de trainster toeliep en haar vroeg: ‘Goh, waarom doet jouw hond dat nou zo?’ Het antwoord? De forensisch onderzoeker die de standaard monsterafname deed zodra de hond op een plek stil blijft staan, bleek ontzettend bang te zijn voor honden. Vanwege de vaste samenwerking met deze onderzoeker, werd daarom besloten de hond zo te trainen dat die juist wat afstand neemt, in plaats van op exact de brandhaard locatie te blijven hangen. Dit om ruimte te bieden voor die bemonstering, die cruciaal is voor het lab-werk later in de keten.”

Ontroerd luisterde ik naar Simon. En vatte ik wat ik hoorde voor mezelf als volgt samen; wat de groep uitlachte, was (1) een hond die in de uitvoering exact toonde wat hij had geleerd en het dus heel goed deed, (2) een trainster met lef, die met een andere aanpak durfde te vernieuwen (wetende dat dit mogelijk slecht reflecteert op haar doen en kunnen), en (3) een forensisch onderzoeker met een heftige angst, die zich misschien ook wel schaamt.
Uitgelachen werd een constructie die de gedegen uitvoering van een maatschappelijk relevant onderzoek binnen een sociaal veilige setting toestond.

Hadden de schuddebuikjes dit geweten – door benieuwd te zijn in plaats van minachtend – dan hadden ze vast door gehad dat dit juist een heel mooie en menselijke actie was. Geïnitieerd door een vrouw, ook nog. Ik benoem dat er nadrukkelijk bij, omdat de kans groot is dat zij in de minderheid was: het leeuwendeel van hondentrainers bij de politie en defensie is in de meeste landen namelijk nog steeds man (ook al worden de verhoudingen steeds beter - interessant genoeg is die ratio in de huisdiersector, waar het gaat om het trainen van gezelschapshonden, veelal juist weer andersom).

Hoe dan ook: zij die aan de zijlijn neerbuigend stonden te doen, stonden denk ik precies goed daar. En dat is niet eens afkrakend bedoeld.

Want: als je soms gewoon eventjes je mond durft te houden en je gegrinnik onderdrukt. Als je goed oplet, door durft te vragen, aantekeningen maakt, en structureel verder kijkt dan een (honden)neus lang is - dan leer je wellicht een leven lang nieuwe en bijzondere dingen bij. En door dit heel vaak te doen, kom je er trouwens óók nog eens achter dat geregeld meekijken vanaf de kant vooral erg handig is èn erg leuk kan zijn - juist wanneer je zelf oorspronkelijk dacht iets beter te weten dan de ander.

Dat is wat een persoon in mijn ogen tot een leider maakt: iemand die zich niet klein voelt aan de zijlijn. Maar die van zichzelf wéét dat hij of zij onbewust gestuurd wordt door biases en vooroordelen. En die dus (dit dan weer wél bewust) steevast vraagt waarom iemand iets doet op een manier anders dan hij of zij dat gewend is. Niet als correctie, maar vanuit een oprechte interesse. Hiervoor plaats maken, dát is wat leidt tot progressie, empathie en verbinding. In tegenstelling tot direct koppig becommentariëren (‘dit is niet hoe het hier gaat', 'dit is fout zo', 'dit komt gek over, dus dat willen we liever niet', etc.)

Simon - en de trainster uit zijn verhaal - zie ik als ware mentorfiguren: veel van de anekdotes en metaforen die Simon me vertelde over zijn ervaringen met leiderschap, zullen nog wel even doorsudderen in mijn brein. Dit verhaal is er echter één die ik mijn netwerk zeker niet wilde onthouden. En dus deel ik dit voorbeeld hier, natuurlijk met Simons toestemming! Ik ben trouwens op zoek naar meer mentoren waar ik van kan leren. Heb je dus, net als ik, interesse in onderwerpen zoals wetenschap, dieren, (oer)gedrag, psychologie, leiderschap en communicatie - contacteer me dan graag via info@wilddna.nl ! 📩

---

(Dit bericht is nadrukkelijk niet door AI gegenereerd)

Bron foto/banner: 'Handler Odd Gundersen and K9 Sadie with Alberta Detection Dogs (Canada)' door State Farm, gebruikt onder CC-BY-2.0.

English summary:

About a decade ago, I met Simon Prins, a police dog trainer with a fascinating perspective on both animal and human behaviour. Recently, we reconnected and talked about leadership, curiosity, empathy, and our tendency to judge others before understanding any context. Simon shared the story of a detection dog whose unusual behaviour was mocked by other trainers, even though the dog was actually performing exactly as intended: it had been trained to step back to accommodate a forensic investigator who was afraid of dogs. What looked like poor training from the sidelines was, in reality, a thoughtful adaptation that allowed everyone involved to do their job safely and effectively. To me, this story about bullying beautifully illustrates why good leadership starts with asking questions about why someone does things a different way, rather than immediately deciding that their way must be wrong. Progress and empathy require curiosity, openness, and sometimes the willingness to simply observe and learn. It is a lesson I will certainly carry with me as I continue learning from mentor figures like Simon — and, hopefully, from many others to come!